Lichaam & Geest

Het faillissement van ziekenhuizen. Symptoom of complicatie?

By 31 oktober 2018 No Comments

Ziekenhuizen die omvallen, het is niet alledaags. Zowel het Slotervaart -als het IJsselmeerziekenhuis sloten hun deuren. Een dilemma dat zich goed laat verpakken als medische metafoor. De chirurg is zorgverzekeraar, de patiënt ziekenhuis. Moet het stervende lichaamsdeel geamputeerd worden of niet? Er is immers veel mis maar doormodderen kan mogelijk leiden tot grotere problemen. De patiënt heeft zichzelf langdurig verwaarloosd. Iets wat de kans op herstel niet heeft vergroot. Wat er nog rest van het lichaamsdeel is ook niet veel soeps. De chirurg heeft op dagelijkse basis te maken met deze dilemma’s. Toch leiden deze operaties niet tot dezelfde maatschappelijke discussie als het failliet gaan van een ziekenhuis. Waar ligt dat aan? Allereerst brengen de sluitingen een hoop ongemak met zich mee voor een groep die zich toch al niet in een rooskleurige situatie bevindt, de patiënten. Daarnaast is gebleken dat de extra inzet van het personeel tevergeefs is. Extra hard lopen en toch op straat komen te staan, een wrange werkelijkheid. Groter dan de sluitingen is de bredere maatschappelijke discussie over of marktwerking in de zorg de goede kant op gaat of niet. Voor beide kanten valt wat te zeggen. De realisatie dat ook ziekenhuizen failliet kunnen gaan zal zorgen voor een grotere focus op financiële efficiëntie. De paradox is daar dat dat juist die managementlaag kostenverslindend is. Met name kleinere ziekenhuizen zullen op zoek moeten naar manieren om het hoofd boven water te houden. Op het eind van de dag is het de vraag of de faillisementen een symptoom zijn van een ziek zorgsysteem of een onvermijdelijke complicatie die erbij hoort.